ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ





ਸੁਣੋ, ਸੁਣੋ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ|



ਮੈਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖ ਸਕਦੀ ਹਾਂ| ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਨ|



ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਵੀ ਅੱਖਾਂ ਹਨ| ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਦੇਖ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ| ਜਾਣਦੇ ਹੋ|



ਮੈਂ ਨੱਕ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ| ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ?



ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਵੀ ਨੱਕ ਹੈ! ਅਸੀਂ ਨੱਕ ਨਾਲ ਸੁੰਘ ਕੇ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ|



ਮੈਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀ ਹਾਂ| ਮੈਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚਬਾ ਵੀ ਸਕਦੀ ਹਾਂ| ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ|



ਦੇਖੋ, ਸਾਡੇ ਦੰਦ ਦੇਖੋ! ਕੱਟ ਕੇ ਦਿਖਾਈਏ ਜਾਂ ਖਾ ਕੇ ਦਿਖਾਈਏ? ਹਾ, ਹਾ, ਹੀ:, ਹੀ:!



ਮੈਂ ਕੰਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਸਕਦੀ ਹਾਂ| ਇਹ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ|



ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਸੁਣ ਲੈੰਦੇ ਹਾਂ| ਏ ਏ… ਸੁਣਿਆ ਤੁਸੀਂ?



ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਹਾਂ, ਛਾਲਾਂ ਮਾਰਦੀ ਹਾਂ, ਦੌੜਦੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਨੱਚਦੀ ਵੀ ਹਾਂ|



ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਦੌੜ ਲਗਾਉਗੇ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਕੜ ਨਾਲ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਹੋ?



ਦੇਖੋ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਗੁੱਤ ਬਣਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ| ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਗੁੱਤ ਬਣਾ ਹੀ ਨਹੀ ਸਕਦੇ!



ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਖੁੱਲੇ ਵਾਲ ਹੀ ਪਸੰਦ ਹਨ| ਵੈਸੇ ਗੁੱਤ ਅਸੀਂ ਵੀ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ|



ਮੈਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹਾਂ| ਤਾੜੀ ਵਜਾਉਂਦੀ ਹਾਂ, ਲਿਖਦੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਲਟਕਦੀ ਵੀ ਹਾਂ|



ਹੁਣ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀ!! ਮੂੰਹ ਤੇ ਉੰਗਲੀ ਰੱਖੋ|





ਨਹੀ, ਮੈਂ ਜੋ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਕਹਿਕੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੀ|



ਚੰਗਾ! ਸਾਡੇ ਨਹੁੰ ਦੇਖੇ ਹਨ| ਕਿੰਨੇ ਤਿੱਖੇ ਹਨ!



ਛੀ: ਨਹੁੰ ਦਾ ਗੰਦ ਪੇਟ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ! ਇਸ ਲਈ ਨਹੁੰ ਕੱਟਦੇ ਹਨ| ਸਮਝੇ?



ਦੇਖੋ ਸਾਡੀ ਪੂਛ ਦੇਖੋ ਕਿੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਹੈ|



ਅਸੀਂ ਇਨਸਾਨਾਂ ਨੇ ਪੂਛ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ| ਨਹੀ ਤਾਂ ਨਿੱਕਰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਉਂਦੇ!



ਸਾਡੀ ਦਹਾੜ ਸੁਣੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਡਰ ਜਾਏਂਗੀ ਅਤੇ ਰੋ ਪਾਏਂਗੀ|



ਕਿਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹੋ? ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਝਿੜਕਾਂ ਸੁਣੋਗੇ ਤਾਂ ਭੱਜ ਜਾਉਗੇ|



ਆਖਿਰ ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਠਹਿਰੇ ਜੀਵ! ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ|



ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਜੀਵ ਹੈ| ਅਸੀਂ ਵੀ ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ|



ਹਾਂ, ਠੀਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ| ਇਹ ਰਿਹਾ ਇੱਕ ਜੀਵ| ਮਾਂ ਇਸਨੂੰ ਜੰਗਲੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ| ਹਾਂ, ਇਹ ਜੀਵ, ਤੁਸੀਂ ਜੀਵ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ!!




Click to Read an Interactive version of this story here